(ENGLISH BELOW!!)
..So you can play like hell. Het werk is meer dan begonnen.. In ons vorige bericht werd nog vrolijk gesproken over een testvaart naar Fuikbaai voor het lokale Fuikdag feest. Maar helaas, toen we bepakt en bezakt klaar stonden, proviand voor 5 dagen hadden binnengesleept, een rits nieuwe vrienden hadden uitgenodigd en de motor startte.. bleek de boot niet vooruit of achteruit te branden te zijn. Oorzaak onduidelijk, maar eenmaal losgegooid van de steiger was er wel even paniek. Door de wind zouden we heel rustig op een stel rotsen verderop zijn gedreven, maar gelukkig kreeg kapitein Florian het voor elkaar om aan de andere kant van de steiger weer veilig vast te komen liggen.
Even later bleek er zo’n dikke aangroei aan het onderwaterschip en de schroef te zitten dat we daardoor al het vermogen verloren bleken te zijn (van de 50 Paardenkracht was nog ongeveer een hoef over). Gelukkig hadden we een paar dagen daarvoor vrienden gemaakt die op een landhuis op het terrein van Fuikbaai wonen en hebben zij ons binnengeloodst bij de festiviteiten. Op het ‘Boats –Only’ feestje waren wij, naast de politie, de enige die met de auto waren.

De volgende dag is Arjen, ingepakt in een dun wetsuit, met sokken, handschoenen en een doek om zijn hoofd, tussen tientallen kwallen gedoken om met een plamuurmes de schroef schoon te bikken. Daarna hadden we weer vermogen om naar de helling te varen, maar een proefvaart zat er duidelijk niet in. Die moeten we blijkbaar nog verdienen. Eerst maar eens op de kant aan de slag.


Want aan de slag zijn we.. Waar we de eerste dagen in het water de boot ondersteboven hebben gekeerd en alles gepoetst hebben, zijn we nu op de kant ontzettend hard aan het timmeren, zagen, boren, schuren, lakken.. Toen de ongelooflijk dikke aangroei van het onderwaterschip af was kwamen we een aantal flinke tegenvallers tegen die ons behoorlijk in de kosten jagen en de planning nogal op scherp zetten. Onze to-do lijst groeit daardoor eigenlijk met iedere klus die we aanpakken, maar liever hard werken en de boel echt in orde hebben, dan halverwege erachter komen dat je bepaalde zaken toch grondiger had moeten doen.

Op het moment wordt ons schip in de lak gezet en lijkt het alsof de romp en het dek uit een winterslaap komen. Ed, een Amerikaan die de klus zo’n beetje coördineert is echt een heerlijke Navy-trooper. De man schuurt voor zn vaderland lijkt het wel, en iedere dag zegt ie wel 30 keer ‘I’m gonna make this boat smile, she won’t cry no more..’ op een vlot Texas Ranger accent waar je u tegen zegt. “I painted boats, airplanes, cars, you name it.. I painted it”. Toen we vroegen of ie ooit een olifant had geschilderd bleef het wat stilletjes.

In de tussentijd, en niet iedereen heeft dat doorgehad, is kapitein Florian jarig geweest! De beste stuurman aan boord is 31 lentes jong en helemaal klaar voor de wereld.. Gefeliciteerd Floortje..

Het werken aan een boot die je de wereld gaat laten zien vergt nogal wat van je. Zowel lichamelijk als geestelijk. Het ene moment ben je de kuiplatjes aan het schuren en heb je bij ieder mooi latje het idee dat je een kunstwerk aan het maken bent, het andere moment schroef je iets op het dek los en komt er meer ellende dan schoonheid tevoorschijn (en 10 dingen op het to-do-lijstje). Straks, na de verfbeurt staat er een nieuwe waslijst klaar. Electrische installatie, zonnepanelen, windgenerators, alles wat aan dek losgeschroeft is weer vastmaken, zeilen checken, mast in orde hebben.. de lijst gaat maar door.. En strepen is dan heel fijn.

Als huisje, staande op de kant, is het op het moment niet zo fijn. Wonende tussen het gereedschap, en slapend in een benauwde hut naast een ronkende ventilator omdat de luiken dichtzitten voor het verfwerk.
Het licht in de duisternis hier zijn voor een groot deel de mensen die we ontmoeten. Zo hebben we een aantal weken geleden Natasha en Martijn ontmoet die ons als barmhartige Samaritanen compleet uit de brand helpen. Het zijn een stel supereerlijke en mooie mensen waarbij we mogen slapen en eten als het even teveel wordt. Een warme douche, 2 spelende honden, een pratende papagaai en twee ontzettende lieverds van kids (Aukje van 3 en Cas van 5) brengen ons af en toe weer even helemaal terug op aarde. Nog niet eens gesproken over een bed met airco.. Een grote dank aan hun!

De komende paar weken gaan wij alles weer opbouwen op de boot, na wekenlang afbreken, en we zullen alles in het werk stellen om op 2 maart klaar te staan voor de Kick-Off van The Green Miles! We bezoeken vanaf die datum een week lang Stinapa, een natuurpark op Bonaire dat wordt ondersteund door het Wereld Natuur Fonds. We worden ontvangen door oceaan experts en biologen, hebben een week lang een projectbezoek gepland in het teken van onze mooie oceanen en worden uitgezwaaid door een hele delegatie ter plaatse. Dan begint de reis dus echt, en varen we ruim 2 jaar naar het westen, huiswaarts en avontuurwaarts. Wij kunnen niet wachten..

Ahoy!



ENGLISH:
Work like hell..
So you can play like hell.. the hard work is well underway… In our last blog we happily wrote about a test trip to Fuikbaai for the local Fuik Day Festival. However, when we were packed and ready  to go, having bought provisions for 5 days and invited a whole lot of new friends, and started the motor, we couldn’t get the boat to budge. It wasn’t clear what was causing the problem, but once we had cast off from the jetty, there was a moment of panic. Due to the wind, we had slowly drifted onto some rocks a little way off, but fortunately Captain Florian managed to safely moor the boat on the other side of the jetty.
A little later, we discovered that there was such a thick algal growth on the underwater hull and the propeller that we had lost all the engine's power (of the 50 Horsepower there was little more than a hoof left!). Fortunately we had just recently made friends a few days previously with people who live in a mansion on the site of Fuikbaai, and they smuggled us into the festivities. At the ‘boats –only’ party, we were the only ones besides the police that arrived by car.
The next day, Arjen pulled on a thin wetsuit with socks, gloves and a cloth around his head to dive in amongst dozens of jellyfish in order to clean off the propeller with a putty knife. After that we had enough power to go to shore, but a trial trip was clearly not an option. It seems that’s something we need to earn first – in the form of some more work on the shore.

And boy have we been working… Where we used the first days on the water to turn the boat inside out and clean everything, now that it’s on the shore we are working extremely hard hammering, sawing, drilling, sanding, varnishing… When we had scraped off the unbelievably thick growths on the hull, we came across a number of serious problems that are pushing up costs and making our schedule rather tight. Because of this, our to-do list is actually growing with every job we do. But it’s better to work hard now and have everything done properly than discover halfway through that you should actually have tackled certain things a bit more thoroughly after all.
At the moment, our ship is being varnished, and it looks as if the hull and the deck are coming alive. Ed, an American who is sort of co-ordinating the job, is a real navy trooper. The man thinks he’s sanding for gold, it seems, and every day he says at least 30 times, ‘I’m gonna make this boat smile, she won't cry no more,' in a perfect Texas Ranger accent that can only command respect. ‘I painted boats, airplanes, cars… You name it, I painted it’. When we asked if he’d ever painted an elephant, he just kept quiet.

In the mean time (and not everyone seems to have realised this), Captain Florian has had a birthday! The best helmsman on board has now seen 31 summers, and is ready to take on the world! Happy birthday, Florey!

Working on the boat that’s going to take you around the world is pretty demanding, both physically and mentally. One moment you’re sanding the tank slats and with every beautiful slat you feel as if you are creating an artwork, the next moment you unscrew something on the deck and more misery than beauty is revealed (and 10 more items for your to-do list…). After the painting we’ve got a new list lined up: electrical installation, solar panels, wind generators, re-attach everything that has been unscrewed from the deck, check sails, make sure mast is in good order… the list goes on and on. It makes it really satisfying to cross things off.

As a little house, standing on the shore, the boat is not so great. We live amongst our tools and sleep in a stuffy cabin next to a noisy fan because the shutters are closed for the paint work.
A light point in the darkness here has largely been provided by the people that we have met. A few weeks ago we met Natasha and Martijn, who helped us in our hour of need like real good Samaritans. They are two fantastically good and kind people who invited us to stay over at their place when everything got a bit much. A warm shower, 2 playful dogs, a talking parrot and two of the sweetest little children (Aukje, 3 and Cas, 5) bring us back down to earth now and then. Did we mention the nice bed with air-conditioning? A very big ‘thank you’ to them!

During the next few weeks, we’re going to rebuild everything on the boat again after weeks of dismantling things, and we’ll do everything we can to make sure we’re ready by the 2^nd of March for the launch of The Green Miles! For a week from that date on, we will be visiting Stinapa, a nature reserve on the island of Bonaire that is supported by the WWF, where we will be hosted by ocean experts and biologists. We have planned a week-long project visit with the theme of our beautiful oceans, after which we will be seen off by a whole delegation. Then the journey will really begin as we set off westwards for over 2 years – into adventure and towards home. We can’t wait…