IN ENGLISH SOON!!

Na het gastblog van Kim weer een blog van ons. Wat we de afgelopen weken hebben meegemaakt is wederom moeilijk te beschrijven maar we zullen ons best doen. Het is het waard.

Na Fiji zijn we de Noren achterna gevaren richting Vanuatu. Kim had besloten wat langer te blijven dus die heeft de boel verzet en zeilde mee. De eerste stop was Futuna en eindelijk vonden we wat we zochten. Een eiland waar gemiddeld maar 1 zeilboot per jaar komt! Wij met de Noren verdubbelden dit aantal dan ook meteen. De ankerplek was niet ideaal dus ik kan me voorstellen dat je daar niet zomaar je anker uitgooit maar toch hebben we het op 2 ankers, 3 nachten vol gehouden. Eenmaal aan wal keken de lokale dorpsbewoners ons enigszins schuchter aan. Ook hier waren ze extreem vriendelijk maar ook heel erg verlegen omdat ze bijna nooit een toerist zien.
We zijn er inmiddels achter hoe de traditionele manier van Kava drinken gaat (Kava is dat drankje gemaakt van wortelen waar je aardig relaxed van kan worden). Ze kauwen de wortelen eerst en daarna spugen ze het prutje uit op 1 grote hoop. Deze drek wordt in een doek gedaan en daar wordt water bijgegooid en filteren maar! Het gefilterde drankje is de uiteindelijke Kava en deze is hier een stuk sterker dan op Fiji en Tonga .

Het bijzondere dorpje met haar bewoners was niet het enige wat het eiland zo bijzonder maakte. Vanaf de boot konden we al zien dat het water extreem helder was maar dat zijn we inmiddels wel gewend. Eenmaal in het water konden we onze ogen niet geloven. Zo helder dat het net een film was. Het leek alsof je wel oneindig ver kon kijken. Het koraal was ook te mooi voor woorden, op vele plekken hebben we dood koraal gezien in de Pacific. Elke keer hadden de locals verschillende verklaringen. Wij dachten op een gegeven moment aan de opwarming van de oceaan maar ik denk dat de vele toeristische duikers die geen respect voor het koraal hebben ook een groot aandeel hebben. Goed, dat verdiende natuurlijk een duikje! Ar(jen) en ik onze mooie duikpakjes aan, flessen om en gaan! Erg mooi om je eigen scheepje op 30 meter diepte van onderen te zien! Grotje in, spleetje uit. De BBQ met de Noren en wat locals die avond op het strand met verse zwaardvis en mahi mahi maakte de dag helemaal af.

Na drie dagen richting Tanna, nog even genieten voor de grote overtocht richting Indonesië. Tanna had weer een heleboel unieke verassingen voor ons. Het was net een sprookje maar daar zal Arjen wat meer over vertellen.

Nou precies. Er was eens.. een eiland in het westen van de Pacific dat Tanna heette. Waar verschillende stammen in Port Resolution rondom een groot veld in hutten wonen. We noemden het ‘Teletubbiedorp’ omdat iedereen er zo happy-de-peppie was, maar het had misschien meer weg van een Hobbitdorp. Een groot veld met voetbalpalen en volleybalnet, boomhutten, overal rondrennende biggetjes en kippen, nieuwsgierige kids, een huistelefoon op een houten tafeltje als telefooncel. En overal die rieten hutjes.
Maar voordat we het eiland verder gingen verkennen was er plotseling het moment waarop To Fluer (die lijpe Noormannen) zich realiseerde dat ze niet veel tijd meer hadden om in Solomon te komen, waar Ketil en Marcus van boord zullen gaan en hiermee de helft van de To Fluer crew het eind van de reis heeft bereikt. Ze zouden de volgende dag vertrekken. Het was ‘The end of the world as we know it’. Voor ons is Vanuatu de eindhalte van de dromerige Pacific, voor Marcus en Ketil is het einde in zicht van hun zeilreis, en voor iedereen is dit het eind van de onbeschrijflijke avonturen samen op twee boten. Op de grootste oceaan ter wereld. Het is bizar om vier van zulke ongelooflijk toffe gasten te ontmoeten in Panama, voor de deur van de Pacific. En deze zes maanden later, voor de deur naar buiten, weer gedag te zeggen. Als je iets een sprookje wil noemen was het wel datgene dat zich tussen die twee deuren heeft afgespeeld. Er kwam een laatste (uit een lange reeks) afscheidfeestje, de volgende dag hebben we iedereen geïnterviewd op film, en met kippenvel van de herinneringen zagen we het mastje uit de baai verdwijnen..



Het eind van de Pacific sluiten we, zonder het van tevoren te weten, af met een groots vuurwerk. Tanna heeft namelijk een vulkaan. Mount Yasur. En het is de enige vulkaan ter wereld, of een van de weinige (maar ‘enige’ klinkt toffer), waar je het lava zo goed kan zien. Van hoe dichtbij wisten we niet precies. Toen we op de kraterrand stonden en om het halfuur met geweld het lava omhoog zagen knallen konden we niet anders dan geluiden als WOOOOEEEEEHOOOOO!!! maken. Bengaals vuurwerk in de Chinese buurt is er niks bij. Op 40 meter afstand van ons kwamen stukken vloeibaar steen terecht. Toen de zon onder was nam het spektakel helemaal bizarre vormen en kleuren aan. Of het verantwoord was weet ik niet. Of het gaaf was wel.
Het plan was om op de vulkaan te slapen, we hadden ergens gehoord dat dat kon. Maar de locals vonden dat een minder goed idee. We werden in plaats daarvan uitgenodigd bij een familie aan de voet van de vulkaan. Floor sliep in een rieten hutje, Kim en ik in een 1,5 persoonstent. De volgende ochtend zijn we om half 4 opgestaan om de zonsopgang op de krater te bekijken om vervolgens terug bij onze familie een heerlijk ontbijt te krijgen. Als je vriendelijkheid afzet tegen een schaal van 1 tot 10, zitten die mensen hier ongeveer op 18. Het is echt niet normaal.
Inmiddels zitten we in Port Vila. Waar we in- en uitklaren, voedsel inslaan, een paar dagen kantoor houden om zaken voor de komende weken op poten te zetten, Kim gedag zeggen (die voor 5 weken naar Nieuw Zeeland vertrekt) en ons psychologisch voorbereiden op de op-een-na langste tocht van deze hele reis. 2500 mijl naar Oost-Timor. Een aantal weekjes op zee.
Thank you Pacific. Ik heb jarenlang gedroomd van de eilanden die we de laatste maanden hebben bezocht, maar mijn wildste dromen kunnen niet tippen aan wat we het laatste halfjaar hebben meegemaakt. Op naar Azië!