In English Below!
 We zijn op Cook! En blij dat we nog leven.. Met mijn ouders aan boord kregen we 4,5 dag (en nacht) lang een storm over onze Pegasus heen. Huizenhoge golven, wind tot 46 knopen en beuken op golven waar de boot van sidderde. De vlaggenstok is afgebroken door een golf, de rollijn van de gereefde Genua brak 2 keer, maar de mast staat nog en de zeilen zijn heel. En we hebben nog een heel verhaal over Tahiti en de Society Islands te vertellen voordat we aan Cook toe zijn. Even geduld dus nog.
 Ik (Arjen) heb op weg naar Tahiti vanuit de Tuamotus tijdens mijn nachtdienst echt even een goed kippenvel gevoel gehad. Op 16,5 mijl van Tahiti, om twee uur snachts, met bijna volle maan, zag ik de contouren van Tahiti opdoemen. En bij mij kwam ineens het grote besef dat we echt die bol rond aan het zeilen zijn. Tahiti is het bewijs, geen weg meer terug, hoe vaak heb ik over deze plek gedroomd.. We zijn midden in de Pacific!
Zuid langs het eiland varend komen we in de ochtend langs de riffen van Teahupoo. Een wereldberoemde surfbreak. Je ziet rond het eiland een wazige nevel over het hele rif hangen van de enorme golven die constant op het rif beuken. We varen op met de Brazilliaanse Canela, die noord om het eiland vaart. De Noren liggen al in de baai. Ik heb wel zin in de Society Islands. Een paar dagen van boord als Floor’s vriendinnetje Laura langskomt, Franse nationale feestdag 14 juli, het Heiva festival dat gaande is, en mijn 27e verjaardag. De haven van Papeete lijkt een grote camperplaats van cruisers. We zien er alle boten die we eerder hebben ontmoet weer opnieuw. Papeete lijkt de cruisershoofdstad van de Stille Zuidzee.
Na een welkomstfeestje met Noorwegen en Brazilië besluit ik met Marcus (de Noorse krullenbol) een  paar dagen van boord te gaan om te surfen. Hij ontmoet op straat in het dorpje Papara de lokale Morina die ons compleet adopteert. Morina is een nieuw huis naast zijn eigen huis aan het bouwen waar hij bedden met muskietennetten voor ons neerzet. Iedere avond draait ie de lekkerste maaltijden in elkaar, en iedere ochtend staat om 6 uur de koffie klaar. En iedere dag is er een stukje meer huis. Als we aankomen staat alleen het geraamte er, na een paar dagen muren, weer een paar dagen later ramen en een patio met uitzicht op zee. Nadat ik bijna verzuip in een golf en in het water kots is het surfen even klaar voor me. Het wordt dagen lang boekjes lezen in Morina’s huis, rondrijden op zijn motortje, fruit plukken.. ik ben echt even compleet van de boot. Marcus heeft hetzelfde gevoel en is net als ik blij om even te ontsnappen aan bevoorrading, water halen, eindeloze klusjes aan de boot en het cruisersleven. Begrijp me niet verkeerd. Dit leven is heerlijk, spannend, vrij en mooier dan wat dan ook. Maar het is soms ook frustrerend, hard werken, en benauwend. Een break daarin is soms wel fijn.
Op nationale feestdag 14 juli is Floor naar buureiland Moorea gezeild met Laura en ga ik met ongeveer 20 man naar de traditionele spelen van de Society Islands. Nog nooit zoveel mannen in rokjes met bloemenkransen gezien die zich zo uitsloven. Speerwerpen op een 15 meter hoge kokosnoot, wedstrijdjes kokosnoot hakken, en het snel beklimmen van palmbomen worden afgewisseld door hoelahoeladames met kokosnoot bikini’s en rieten rokjes die dansshows opvoeren. Alle clichés lijken waar. Als ik met de veerpont op Moorea aankom en Pegasus heb gevonden hoor ik ineens van Floor dat mijn ouders gek wilden doen en 2 dagen later op Bora Bora landen met het vliegtuig. Ze komen voor 4 tot 5 weken aan boord en zeilen mee naar Cook Islands. We vertrekken de volgende dag richting Bora Bora waardoor ik mijn 27e verjaardag op een ruige zee vier. Het was een verrassing voor mijn ouders om de Pegasus naast het vliegveld geankerd te zien en opgepikt te worden in onze dinghy ‘Pegazusje’. De afgelopen weken met mijn ouders waren te gek. Ik geloof dat zij door alle stadia van onze reis zijn gevlogen; het bezoeken van ‘s werelds mooiste plekken, afgewisseld door eindeloze motorproblemen en  donkere stormachtige nachten op zee. Het is superfijn om weer ouderwets te kunnen ouwehoeren met je ouders, en ik realiseer me dat ik dat verschrikkelijk heb gemist. Mijn volgende lichtpuntje is het nieuws dat mijn vriendinnetje Kim een ticket heeft gevonden naar Fiji. Nadat ze haar werk heeft opgezegd, auto heeft verkocht en huis heeft verhuurd kan ze de komende maanden de wereld rond reizen en me op verschillende plekken opzoeken. Hiephoi!
En over vriendinnetjes aan boord kan Floor inmiddels meepraten. Of niet kapiteintje?Jazeker dekzwabber! Het was te gek om Laura voor 3 weken aan boord te hebben, en dat op deze tropische verrassingen van eilanden met lokale mensen! Als ik hierboven Arjen zijn verhaal lees over het  even verlaten van het bootleven dan denk ik dat ik dat toch ook snel een keertje moet doen. Het altijd bezig zijn op een boot in combinatie met het hele Green Miles project gaat je soms, hoe raar het ook klinkt, toch wel eens tegen staan. Vooral het klussen bedoel ik eigenlijk want we hebben weer veel problemen gehad. Gelukkig voor mij en Laura, want ze was net 2 dagen van boord voordat deze ellende begon. Na een gebroken gaskabel en de vuile diesel (waar we sinds vertrek nog steeds last van hebben) kapte de motor er vlak na het wegvaren binnen het rif in Huahine ermee. Gelukkig waren we net op tijd om het anker weer uit te gooien en hield het anker! Daar begon de ellende. Nadat we dachten dat het weer de vuile filters waren bleek het een ander groot probleem te zijn. Na 2 dagen in de motorruimte te hebben doorgebracht (samen met andere cruisers) kwamen we er niet meer uit. Op Huahine kennen ze het woord monteur niet echt dus dat werd zeilend naar het eiland Raiatea, we zijn van The Green Miles dus een groen tripje kwam mooi uit. Nou ik kan jullie zeggen dat een boot van 15 ton kilo`s en een lengte van 14 meter niet zomaar te manoeuvreren valt tussen de riffen hier maar het is ons gelukt! Wel met dank aan de Noren die de gehele tijd bij ons zijn gebleven. Op Raiatea konden we aanleggen bij de  plaatselijke werf waar we informatie inwonnen bij een monteur. Hij dacht net als wij aan de versnellingsbak en na 1 dag hebben we dat ding zelf van de motor kunnen halen. Daarvoor moest wel het gehele motorblok naar voren gehaald worden en de schroefas naar achter (waardoor deze nu lekt). Goed ik zal het voor de niet technische mensen onder jullie niet te lang maken maar na 5 dagen voeren we weer met een gereviseerde versnellingsbak want dat bleek het inderdaad te zijn. O ja bij het testen brak ook nog even de versnellingskabel, deze hebben we dus ook maar meteen vervangen. Daarna waren we eindelijk onderweg naar de Cook Islands tot na 3 uur op open zee tot onze grote schrik het water bij de schroefas naar binnen spoot en nog net de vloer niet had bereikt.  Na een noodreparatie zijn we zoals Arjen al vertelde veilig aangekomen op Rarotonga (met teveel wind en te weinig slaap) en hebben we dus weer een leuke klus voor de boeg (de sc hroefas maken). Maar eerst het Klimaat Project van het Rode Kruis dat maandag van start is gegaan en erg leuk is tot nu toe! Verder hebben we besloten om te proberen om september 2010 terug in NL te zijn dus we gaan het nog drukker krijgen het komende jaar maar we gaan ons best doen. Dit was het weer even, de volgende keer een uitgebreid verslag van het Rode Kruis Project en er komt ook nog een gastenblog aan van Arjen zijn vader.
English:
We’re on the Cook Islands! And mighty glad to be alive. With my parents on board, Pegasus was buffeted by a storm for four and a half days (and nights). Waves as big as houses, wind of up to 46 knots and waves pounding on the boat so hard it shuddered. The flagpole was broken off by a wave, the line of the reefed Genua broke twice, but the mast stayed up, and the sails are intact. We’ve still got a whole story to tell about Tahiti and the Society Islands before we get to the Cook Islands, though, so bear with us.
On the way to Tahiti from the Tuamotus, I (Arjen) had a proper goose bump moment during one night duty. At two o’clock in the morning, 16.5 miles from Tahiti and with an almost-full moon, I saw the contours of Tahiti appear on the horizon. Tahiti is proof that there is no going back – how often haven’t I dreamed about this place! We are in the middle of the Pacific Ocean!
Sailing along the south of the island, we followed the reefs of Teahupoo the next morning: a world-famous surf break. There is a layer of mist around the island above the entire reef from the enormous waves that constantly pound it. We joined up with the Brazilian Canela, that was sailing around the north of the island; the Norwegians were already moored in the bay. I really looked forward to the Society Islands. A few days on shore when Florian’s girlfriend Laura arrived for a visit, the French national holiday on 14 July, the Heiva festival that was happening at the time, and my 27 th birthday. The port of Papeete looked like a giant campsite for cruisers. We saw all the boats that we had seen before – it’s as if Papeete is the cruiser capital of the Southern Pacific.
After a welcome party with the Norwegians and the Brazilians, I decided to go on shore with Marcus (the Norwegian guy with curly hair) for a few days to do a bit of surfing. In the village of Papara, he met a local guy called Morina in the street, who completely adopted us. He is building a new house next to his current house, and he put beds with mosquito nets in it for us. Every evening, he cooked the most delicious meals, and every morning there was coffee ready at 6. And every day there was a little bit more house around us. When we arrived, the frame was there, after a few days the walls, a few days later windows and a patio with a view of the sea. After I nearly drowned in a wave and threw up in the water, I’d had enough of surfing. I spent days reading at Morina’s house, driving around on his little motorbike, picking fruit. For a while I had a complete break from the boat. Marcus felt the same, and was just as glad as I was to escape from provisioning, buying water, endless repair jobs on the boat and the cruiser life. Don’t get me wrong, that life is wonderful, exciting, free and more beautiful than anything else. But it can also be frustrating, hard work and claustrophobic. It’s good to sometimes take a break from it.
On the national holiday on 14 July, Florian sailed to neighbouring island Moorea with Laura, and I went to the traditional games of the Society Islands with about 20 others. I have never seen so many men in skirts with flower wreaths working so hard. Throwing a spear at a coconut 15 metres from the ground, coconut-cutting competitions and palm tree climbing races were alternated with hula-hula girls with coconut bikinis and grass skirts giving dancing shows. All the clichés seemed to be true. Once I had arrived in Moorea with the ferry and had found Pegasus, I heard from Florian that my parents were going to be a bit crazy and were going to land on Bora Bora in two days’ time. They were going to come on board with us for four to five weeks and sail with us to the Cook Islands. We left the next day for Bora Bora, which meant that I celebrated my 27th birthday on a rough sea. It was a surprise for my parents to see Pegasus anchored next to the airport, and to be picked up in our dinghy ‘ Pegazusje’. The past few weeks with my parents were fantastic. I think they experienced every phase of our journey: visiting the most beautiful places on earth, alternated with endless engine problems and dark, stormy nights at sea. It was so good to just have a good old-fashioned natter with my parents, and I realised it was something that I had been missing very much. The next happy prospect came with the news that my girlfriend Kim has managed to get a ticket to Fiji. After having resigned from her job, sold her car and rented out her house, she can travel the world for the next few months, meeting up with me in various different places. Hooray!
And speaking of having girlfriends on board, this is something Florian has experience in, not so, my Cap'n? Aye, deck swabber! It was wonderful to have Laura on board for three weeks, and then with these islands that were tropical delights with their friendly locals! Having read Arjen’s story about taking a break from boat life above, I think that’s something I should do sometime too, maybe. Constantly being busy with the boat in combination with the whole Green Miles project can – strange as this may sound – sometimes get a bit much, especially all the repairs, because we’ve had a lot of problems again lately. Great timing for me and Laura, because she had been on board for just two days when the misery began. After a broken throttle cable and the dirty diesel (that we’re still battling with since leaving), the engine died just after we left, in the reef in Huahine. Fortunately we could lower the anchor just in time, and it held! That was when the misery started. After we initially thought it was the dirty filters again, it turned out to be a different serious problem. After having spent two days in the engine room (along with other cruisers), we had to throw in the towel. At Huahine they don’t even really know the word ‘mechanic’, so we would have to sail to the island of Raiatea. The fact that The Green Miles is meant to be an environmentally friendly trip worked out well this time, then. Now I can tell you a boat that weighs 15 tonnes with a length of 14 metres can’t be easily manoeuvred between the reefs here – but we managed! Thanks to the Norwegians, who stayed with us all the way. At Raiatea, we could moor at the local shipyard, where we could get some advice from a mechanic. Like us, he suspected the gearbox, and after a day, we managed to take the thing out ourselves. In order to do this, the whole engine block had to be moved forward and the propeller shaft back (which means that it now leaks). OK, for the sake of the non-technical people I won’t go on too much, but after five days, we had a new gearbox, because as it turned out that was actually the problem. Oh yes, did we mention that the gear selector cable broke during testing? So that also needed to be replaced. After that, we could finally leave for the Cook Islands. After just three hours on the open sea, we were horrified to see water pouring in at the propeller shaft, stopping just short of the floor. After emergency repairs, we arrived safely in Rarotonga as Arjen said (after a crossing with too much wind and too little sleep), and therefore once again have a nice repair job lined up for us (fixing the propeller shaft). But first the Climate Project for the Red Cross, which started on Monday and has been really great so far! For the rest, we’ve decided to try to be back in the Netherlands in September 2010, so we are going to be even busier for the next year, but we are going to do our best. That’s it for now – next time a detailed report of the Red Cross project, and also a guest blog by Arjen’s dad. Alleen geregistreerde gebruikers kunnen reacties geven.
Log in of registreer. Powered by AkoComment 2.0! |
Index
