IN ENGLISH SOON!!

Inmiddels zijn we veilig aangekomen op de atollen van de Tuamotus. Een atol is een lagune omringd door een rif van koraal en eilandjes met meestal een of twee doorgangen naar open zee. De atollen van de Tuamotus worden ook wel de “low and dangerous archipelago” genoemd maar meer over Tuamotus in ons volgende blog. Die is in de maak.

Jullie hebben ons verslag van de Marquesas nog tegoed, we lopen elke keer een beetje achter met de blogs maar we vinden het zonde van onze tijd om blogs te gaan schrijven op alle mooie plekken waar we zijn dus schrijven we de blogs heerlijk onder het zeilen. Tijdens het zeilen hebben we dan ook zeeën van tijd!

Het beviel ons in het vorige blog wel om de blog samen te schrijven dus daar gaan we dan weer. Marquesas, wat een bijzondere plek op aarde en wat een eer om deze plek met onze eigen Pegasus te mogen zien! Voor “gewone” toeristen is dit al een bijzondere plek maar met je eigen scheepje (en huis)  gaan er deuren open die dicht blijven voor andere bezoekers. Na de eerste avond op paradijseiland Fatu Hiva (eindelijk na 21 dagen zee) een goede borrel gedronken te hebben zijn we de volgende dag met onze zee- en katerbenen dit bijzondere plekje gaan verkennen. Lopen is heel raar als je ruim 3 weken amper gelopen hebt en wat ook heel vreemd is: het land staat stil!
We waren er stil van, paradijs bestaat echt! Het is niet te beschrijven, wellicht dat foto`s meer zeggen (FOTOALBUM). Een foto van Bay of Virgins op internet heeft ons enkele jaren geleden doen besluiten om de Pacific over te varen en hier waren we dan, heel onwerkelijk om er dan ook daadwerkelijk te zijn.

Na een weekje klussen aan ons scheepje, diners op andere boten van mensen met dezelfde droom en de lokale bevolking te hebben leren kennen werd het tijd om volgeladen met vers fruit een ander eiland van de mooie Marquesas te bezoeken. Dat werd Hiva Oa, aangezien daar de douane zit en we nog steeds niet ingeklaard hadden. Er was maar 1 politieman op Fatu Hiva, en die hebben we niet gezien. Tijdens het binnenvaren van deze veel te drukke baai zagen we het allebei; neeeeeeeeeeeee de Brazilianen! Dus dat werd weer feesten. Voor degenen die onze eerdere blogs niet helemaal gevolgd hebben: In Panama was daar het toeval dat we meerdere boten met jonge gasten ontmoet hebben, dit hadden we nooit durven dromen, meestal kom je gepensioneerde mensen tegen of families met jonge kinderen! We hadden de Noren al in Colon ontmoet (4 jonge binkies die het project To Fluer hebben (www.tofluer.com) en de Braziliaanse boot Canela met 3 heerlijke gasten aan boord (www.destinocanela.com). En toen was er nog de Franse boot ‘qovop’ waar ik de site even niet van weet nu aangezien we ze in Panama achter hebben moeten laten. 1 van de jongens moest terug naar Frankrijk omdat zijn vader in coma lag. Alles is weer helemaal goed en ze zijn onderweg dus wellicht dat we hen ook weer gaan zien! Daarnaast hebben we nog een heel leuk Frans jong koppel ontmoet en een boot met drie Amerikanen (yeah dog dude where is the surf dude!)

Hiva Oa was wederom een paradijs, niet verwonderlijk dat Paul Gaugin en Jacques Brel hier op een van de mooiste begraafplaatsen van de wereld begraven liggen en daarvoor de laatste periode van hun leven hier hebben gewoond. Je zou verwachten dat de mensen hier weinig hebben en tevreden zijn met hun visjes, fruit en Kokosnoten……… dit is ook zo maar ze hebben heel wat meer dan alleen maar een hutje. Een splinternieuwe 4x4 Toyota Hilux pick up is hier geen uitzondering, ongelofelijk maar waar. Deze te vriendelijke mensen worden behoorlijk gesponsord door de Franse regering en hebben alles wat hun hartje begeert (denken wij). Dit was onverwacht maar we gunnen het ze uiteraard wel, dit omdat we het uiteraard iedereen gunnen maar helemaal deze uitzonderlijk vriendelijke mensen. Ik kan er nog uren over doorgaan maar Arjen heeft vast nog heel wat te vertellen over deze fantastische eilanden met hun bevolking dus ik ga Arjen maar even aflossen achter ons stuurwiel…….

Zo hier ben ik dan! Met het zout op mn armen zie ik nu. We spuiten met 8,5 knoop van de golven af en komen op deze manier veel te vroeg aan voor het juiste tij op Fakarava. Heerlijk zeiltripje dit, niks mis mee. Tijd voor een nieuw blog.
Marquesas.. kippenvel. We waren bij aankomst op Fatu Hiva al compleet overdonderd door de dramatisch groene kliffen, wuivende palmbomen en roze wolken die met zonsondergang op het bergtopje blijven hangen, maar datgene waar we zo naar op zoek waren in de Pacific is eindelijk begonnen.. Paradijs. Op de eerste wandeltocht die we maakte gooiden we met oude kokosnoten de lekkerste sinaasappels uit de bomen. Mango’s groeien om de honderd meter en vallen rottend van de bomen. Limoenen en citroenen zijn er teveel om te tellen. En onze ultieme ontdekking was de pomplemous.. een megasinaasappelgrapefruitding waarvan het sap over je hele gezicht stroomt als je een hap neemt. Alles wat we niet konden vinden in het bos, hebben we geruild. Een pak wijn, 2 biertjes, een vishaak en een oud Bob Marley t-shirts voor tassen en trossen vol fruit. Maar ik dwaal af, chronologisch gezien waren op Hiva Oa gebleven.

Met de Brazil boys van ‘Canela’ en Hugo van de ‘Beduina’ gingen we ook op Hiva Oa de bossen in om onze boten met fruit te vullen. Echt, er is teveel voor iedereen, ze verkopen nauwelijks fruit in de lokale super, want je kunt het overal plukken. Dus wij op pad met bijl, machete en pikhaak. Blijkt die Hugo een onwijze jungleman te zijn. Het ene moment klimt ie de boom in als een uit de klauwen gewassen chimp om pomplemousen te plukken, het volgende moment dat je even niet oplet staat ie een bananenboom om te hakken. Blijkbaar geven die bomen maar 1 keer bananen en moet je ze juist omkappen om ruimte te maken voor de volgende. Thanx for the tip Hugo. Toen we een megatros bananen hadden gescoord bleek er een dikke spin in te zitten. Die hebben we heel tactisch verzopen in een riviertje om de hoek. Had ik al verteld dat er ook papaja’s hingen? Stuk of 10 meegenomen. Over het breadfruit hadden we alleen nog maar gehoord, daar kon je blijkbaar frietjes van bakken.. En over bakken gesproken, we vonden ook nog een goede tros bakbananen. Tja, als we toch bezig zijn.. kom maar door met die vitamientjes.
Na een veel te duur lokaal feest en de website bijgewerkt te hebben zijn we met Canela vertrokken naar het buureilandje Tahuata. Een eerste zandstrandje! Vol palmbomen! En kokosnoten! Het was hier dat we beiden onze eerste eigen kokosnoten van de reis hebben opengehakt om het veel te lekkere sap te drinken en de kokos te eten. Echt, meer heb je niet nodig. Claudio, een van de Brazilianen, werd nog even belaagd door een zwerm wespen, en de volgende dag hebben we een volgend baaitje opgezocht. Voor de eerste keer lagen we helemaal alleen in een baai vol palmbomen. Dan ben je toch best trots op je bootje. Dolfijnen in de baai kwamen ons nog wel even gedag zeggen. De rakkers. Ze zwommen er de hele dag gezellig rond met zn allen.

De roddel ging dat er in het dorpje aan de andere kant van de berg stokbrood te koop was (ja je ligt hier toch echt op Frans grondgebied) en dat ze er breadfruit hadden (frietjuuus..). Dus wij besloten om nog maar een wandeltocht/ fruithunt/ broodmissie ineen te doen. 3 uur lopen langs steile bergpassen en palmbossen later hadden we het dorpje gevonden. Vier bevroren stokbroden, hoera.. En daar hingen ze dan in iemands tuin, de veelbesproken breadfruit.. Wij de eigenaar van het huis opgetrommeld, die vervolgens de halve boom kapt om ons van gratis breadfruit te voorzien. Een ander huis had pomplemousen in overvloed en we hadden limoenen geplukt om de hoek van de buurtsuper. Klaar voor de wandeling terug, maar nu met 2 backpacks vol fruit. Echt, we gingen stuk.. Na een uur steil omhoog sjokken kwam er godzijdank een pick-up langs. Dan is een beurs achterwerk van het hobbelen in de achterbak plots heel fijn.

De Marquesas was voor ons beiden wel even landen op aarde denk ik. Het is onwerkelijk om op een plek te zijn waar je echt al jaren van gedroomd hebt. Als je smorgens je hoofd uit het luik steekt en 6 keer in je ogen moet wrijven om te bedenken dat dit echt is. Een persoonlijke euforiemomentje was denk ik toen ik op de punt van de boot stond te douchen en er een flinke regenbui door de vallei richting de baai kwam. Groene bergen die door het licht nog groener worden, een dubbele regenboog over de complete breedte van de baai en dan BAM! Begint het kei en keihard te regenen als je je net hebt ingesopt. Er waren een paar boten in de baai die met me mee schreeuwde en joelde geloof ik.
Diezelfde baai kreeg een paar dagen later 50 knopen wind om zn oren geblazen. Wij lagen gelukkig goed voor anker en hoefde alleen de windgeneratoren vast te zetten. Atlantia, een Schotse boot achterin de baai, werd 4 mijl op zee wakker met 60 meter ankerketting loodrecht naar beneden. Dan ben je heel blij dat je aflandige wind hebt..

Maargoed, Pegasus was volgeladen met vers voedsel, in de baai lagen inmiddels de Brazilianen en de Amerikanen (Dude man like dog dude you know it’s dope dude…). We hebben broodfriet gegeten met zn allen, muziek gemaakt en besloten dat het de volgende dag tijd was om te gaan. Omdat er al dagen weinig wind was zouden we nog een ander eilandje op Marquesas aandoen, maar eenmaal onderweg stak de wind op en zijn we 180 graden omgedraaid. Zullen we gewoon naar Tuamotus gaan? Ja joh, lamaar doen. En zo was het beslist, niet een dagje zeilen, maar 5 dagen zee. Op weg naar de Tuamotus, op weg naar de Noren, op weg naar meer van dit onbeschrijflijk mooie stukje wereld.

English

Report from Paradise – the Marquesas

We have arrived safely on the Tuamotus Atoll. An atoll is a lagoon surrounded by a ridge of coral and islands, mostly with one or two openings to the open sea. The Tuamotus atolls are also called the ‘low and dangerous archipelago’ – but more about the Tuamotus in our next blog, which is currently under construction.

You are still owed our report on the Marquesas Islands. We keep running behind with the blogs, but we feel it’s a waste to spend time writing blogs in all the beautiful places that we visit, so we rather take the pleasure of doing it while we’re at sea, when we’ve literally got oceans of time!

We enjoyed writing the last blog as a joint effort, so we’ll do that here again. The Marquesas – what a very special place on earth, and what an honour to be able to see this place in our very own Pegasus! It is already a very special place for ‘ordinary’ tourists, but with your own boat (and hence home), doors open to for you that remain closed to other visitors. After having had a good drink to celebrate our arrival at the paradise island Fatu Hiva (finally, after 21 days at sea!) on the first evening, we went out the next day with our sea (and hangover) legs to explore the place. Walking feels very weird if you have hardly walked at all for more than three weeks, and another thing that’s weird: land actually stands still!

It knocked our breath away – paradise really exists! You can’t describe it in words – maybe photos say more (PHOTO ALBUM). It was a photo of the Bay of Virgins on the Internet that led us to take the decision to cross the Pacific a few years ago, and here we were – it felt quite unreal to actually be there.

After a week of DIY jobs on our little boat, dinners on other boats with people with the same dream and after having got to know the locals, it became time to visit a different island in the beautiful Marquesas, our boat laden with fresh fruit. That was to be Hiva Oa, seeing as Customs is located there, and we hadn't cleared Customs yet. There was just one policeman on Fatu Hiva, and we never saw him. As we entered this far-too-busy bay, we both saw it at the same time: oh no! The Brazilians! This was going to mean some serious partying. For those of you who haven’t been following all our previous blogs: in Panama we had the lucky chance of running into several boats with young people, something we wouldn’t have expected in our wildest dreams, as you mostly come across pensioners and families with young children. We had already met the Norwegians in Colon (four young tough-guys who are running the project To Fluer (www.tofluer.com) and the Brazilian boat Canela with three great guys on board (www.destinocanela.com). Then there was also the French boat Qovop, whose web address I don’t know seeing as we had to leave them behind in Panama. One of the guys had to go back to France because his father was lying in a coma. Everything is okay again, and they are on their way, so we’ll probably run into them again! In addition, we also met a lovely young French couple and a boat with three Americans (‘Yeah dog dude where is the surf dude?’)

Hiva Oa was yet another paradise – it’s no wonder that Paul Gaugin and Jacques Brel lie here in one of the most beautiful cemeteries in the world, after having lived here for the last part of their lives. You would expect that the people here would own little and be satisfied with their fish, fruit and coconuts. The latter is the case, but they have a bit more than a little hut here. A brand new 4x4 Toyota Hilux pick-up is the norm here – amazing but true. These friendly people are generously sponsored by the French government, and have absolutely everything their heart desires (we think). This wasn’t what we were expecting, but we are happy for them – because we are happy for anyone to have all this, but especially for these extremely friendly people. I could carry on about it for hours, but Arjen probably still has lots to tell about these fantastic islands with their people, so I’ll go and relieve him behind the wheel…
 

So, here I am! With salt on my arms, I see now. We are skimming across the waves at 8.5 knots and as a result will be arriving at Fakarava far too early for the right tide. Great little sailing trip this, nothing wrong with it. Time for a new blog.

The Marquesas: goosebumps. On arrival at Fatu Hiva we were already completely blown away by the dramatic green cliffs, swaying palm trees and the pink clouds that cling to the mountain top at sunset, but what we have been looking for in the Pacific has finally begun: paradise. On the first walk we went on, we threw old coconuts into the trees to get the best oranges down. There are mango trees every hundred metres and the fruit falls off the trees uneaten to rot on the ground. There are more lemons and limes than you can count. But our ultimate discovery was the ‘pamplemousse’: a mega-orange-grapefruit thing that causes juice to stream down your chin when you bite into it. Everything we couldn’t find in the bush, we traded. A case of wine, 2 beers, a fish hook and an old Bob Marley T-shirt for bags and bunches of fruit. But I digress. Where were we? On Hiva Oa.

With the Brazilian boys from Canela and Hugo from the Beduina, we also went into the bush on Hiva Oa in order to fill our boats with fruit. There is really just too much for everyone – they hardly sell any fruit in the local supermarket, because you can just pick it everywhere. So off we went with an axe, machete and pickaxe. Hugo turned out to be a real jungle man. One minute he was climbing a tree like a real chimpanzee to pick some grapefruit, and after the next moment that you allowed your mind to wander you would find him chopping down a banana tree. Apparently the trees only bear fruit once, and you have to chop them down to make room for the next one. Thanks for the tip, Hugo. Once we had scored a massive bunch of bananas, there turned out to be a huge spider between them, which we carefully drowned in a little stream around the corner. Did I mention that there were also paw-paws? Took about ten of them with us. We had only heard about breadfruit, that you could fry chips of, apparently. And speaking of frying, we also found a good bunch of plantains (cooking bananas). Thought we might as well while we were at it. Bring on the vitamins!
After a local party that turned out to be far too expensive, and after having updated the website, we left with Canela for the neighbouring island of Tahuata. Our first sandy beach! Full of palm trees! And coconuts! It was here that we both hacked open our first coconuts of the journey and drank the oh-so-yummy juice and ate the coconut flesh. It’s really all you need in life. Claudio, one of the Brazilians, was still harassed by a swarm of wasps. The next day we moved on to the next bay. For the first time, we were anchored all on our own in a bay full of palm trees. It’s at times like these that you’re rather proud of your little boat. Dolphins in the bay came to say hello – the little rascals swam around and had fun together the whole day long.

We had heard a rumour that you could buy baguettes in the village on the other side of the mountain (yes, you really are on French territory here) and that they had breadfruit (yay! chips!). So we decided to go on a walk/fruit hunting expedition/bread mission. After walking for three hours along steep mountain passes and palm forests, we finally found the village. Four frozen baguettes, hooray. And there they hung, in somebody’s garden, the much-vaunted breadfruit. We tracked down the owner of the house, who then chopped down half the tree in order to provide us with breadfruit free of charge. Another house had a whole lot of grapefruit, and we had picked limes around the corner from the local supermarket. Ready for the hike back, but now with two backpacks full of fruit. We nearly died. After trudging up a steep path for an hour, thankfully a pick-up passed by. Then a bruised behind from bumping around in the back of a pick-up suddenly becomes very appealing.

The Marquesas brought a lot of things home to both of us, I think. It feels unreal to be in a place that you have dreamed of for years. When you stick your head out of the hatch in the morning you have to rub your eyes six times to make sure you aren’t dreaming. I think a moment of bliss for me was when I was standing under the shower at the back of the boat and a hefty rain shower moved down the valley towards the bay. Green mountains became even greener due to the light, a double rainbow extended over the entire width of the bay and then BAM! It started bucketing down, just as I had finished soaping myself down. There were a few other boats in the bay that shouted and whooped with me, I think. A few days later, the same bay was blasted by a 50 knot wind. Fortunately, we were well-anchored, and only needed to secure the wind generators. The people in Atlantia, a Scottish boat that was anchored near the entrance to the bay woke up 4 miles out to sea with their 60-metre anchor chain hanging straight down. In times like those, you’re really glad when you’ve got an off-shore wind...

But anyway, Pegasus was loaded with fresh food, and the Brazilians and Americans (‘Dude, man, like dog dude, you know it’s dope, dude…’) had put down anchor in the bay. We all ate chips made of breadfruit together and decided that we would leave the next day. Because there had been very little wind for days, we were going to call at another island in the Marquesas, but once we were on our way, the wind came up and we made a 180-degree turn. Why don’t we just go to Tuamotus? Yeah, why not. And thus it was decided: not a day out sailing, but 5 days at sea. We were on our way to Tuamotus, to the Norwegians, and to discovering more of this indescribably beautiful part of the world.