Allereerst excuses voor de lange stilte maar met een mega overtocht en feestdagen vol vrienden en familie besloten wij om in het nieuwe jaar weer van ons te laten horen. Gelukkig Nieuwjaar iedereen!

De langste.
Wij maar denken dat de overtocht van Galapagos naar Marquesas de langste zou worden. Na de stress om dromerig Vanuatu te verlaten begon het pas echt. De afrit van de Pacific. Omhoog naar het noordelijkste puntje van Australië, langs het Great Barrier Reef op, de Torres Straat in. Op weg naar het Australië dat we NIET zouden aandoen (frustraties van de hoogste orde), maar we hadden wind. Paller dan pal voor de wind, maar toch, wind. Over de beruchte Torres Straat staan boeken volgeschreven. Riffen, stromingen, smalle doorgangen. Wij bliezen er in een dag doorheen, met soms tien knopen snelheid. Appeltje eitje met Navionics kaarten. In het donker was het alsof het discoavond was voor het zeeleven. Algendisco. We hadden beiden nog nooit zulke heftig oplichtende algen gezien. Iedere golf, tot op 50 meter afstand, lichtte op. Waardoor het steeds leek alsof er riffen of bootjes om ons heen waren. Op de laatste smalle doorgang, voordat we de Arafura Zee opvoeren (volgens Floor in het logboek de ‘&#%@! geen wind zee’) haalde plots een Nederlands vrachtschip ons in. De groeten van de kapitein en een dolle Florian omdat het bedrijf een oude klant van hem was.
De Torres Straat voelde echt als de achterdeur van de Pacific. De grootste oceaan ter wereld lag officieel achter ons. Maar ik kan met overtuiging zeggen dat ik op ieder moment van de dag aan die bak water terug kan denken en kippenvel op mijn arm kan krijgen. Het was te gek.
En toen begon de frustratie. Een zeiler die we eerder spraken had gezegd dat de Arafura Zee de enige zee was die hij er ooit uit vond zien als melk. En ik begrijp nu wat hij bedoelde.. De wind viel compleet weg en we lagen op een spiegelgladde zee als lepels in de stroop. Niet vooruit te branden. Varen van bui tot bui omdat daar een beetje wind uit kwam. Ook de vis was op vakantie want we vingen geen graadje meer. Het gaf kans om de reparatie bovenin de mast uit te voeren en de kuipbanken te lakken.

Een nieuw werelddeel
Na 3 weken en 6 dagen kwamen we aan in een compleet andere wereld. Azië. Kupang, Oost Timor. Geen zeilboot te zien. We zijn voor anker gegaan voor het stadje en zijn in een foute Karaoke bar onze eerste Indonesische bieren gaan drinken. Geloof me, die gaan erin als koek na bijna vier weken op zee. Dat inklaren komt morgen wel.
Maar op zijn lichtst gezegd was het inklaren niet zo makkelijk geklaard. De Health Officer was snel aan boord, met een stempel of dertig in zijn zwarte plastic tas. Maar daarna zijn we in de chaos van het Indonesische verkeer in tal van verkeerde busjes gestapt, we hebben met handen en voeten proberen te vragen naar de immigratie (wat in het Indonesisch ‘Imigrasi’ bleek te zijn) en werden van hot naar her gestuurd. Einde van de dag waren we godzijdank bij de Imigrasi. Waar bleek dat we bij de bank eerst een visum moesten betalen voordat we een stempel konden krijgen. De bus naar de bank bracht ons naar de verkeerde bank. De goede was inmiddels dicht. Volgende dag twee uur gewacht bij de goede bank, en de stempel kunnen regelen bij mister imigrasi. Wij legaal, nu de boot nog. Douane dicht. Morgen dan maar. Op dag drie wederom de verkeerde minibus in gestapt, waar we een lokale schone tegenkwamen die onze gids voor de twee opvolgende dagen werd. Bij de douane, op dag drie van ons inklaartafereel, werden we bekend met het corrupte Indonesische systeem. Ze begonnen bij een verzonnen boete die we weigerde te betalen, en eindigden bij een ‘tijdelijke invoerbelasting’ die we moesten betalen over de boot. Geloof me, 50% van de waarde van de boot in Rupiahs past niet eens op meneer zijn rekenmachine. We weigerden. Uiteindelijk moest er toch een agent aan te pas komen om garant te staan voor dat immense bedrag. Een lullige handtekening. Die handtekening kostte ons een fles drank uit Panama.

Grootsheid
Na drie dagen ellende waren we legaal, hadden we boodschappen en vertrokken we voor het laatste rukje van onze deadline; Floor’s pa en twee vrienden zouden in Maumere, Flores, aan boord komen. En op die tocht werden we beloond voor het harde werken. Toen ik s’morgens Floor uit bed schopte om te gijpen en hij net een minuut in de kuip stond, klonk er een ‘PPPFFFSSSSHHH!!!’ naast de boot. WALVIS! Chaos, camera’s, rennen, waar is ie?? ‘PPFFFSSHHHHH!!!’ links van de boot, op tien meter afstand. Het was een vinvis. Het op één na grootste beest op aarde.. alleen de blauwe vinvis is groter. Het oogstrelend mooie beest, die in zijn soort normaal geen aandacht besteedt aan boten, bleef maarliefst drie kwartier met ons mee zwemmen.. Verliefd op Pegasus, zijn witte buik tonend, en zwaaiend met zijn zijvin. En als afsluiting op het feest knalde hij onverwachts met 5 keer de bootsnelheid uit het water. Pal naast onze Pegasus. Het is een van de meest indrukwekkende dingen die ik ooit heb gezien.
Na bijna 5 weken vechten om op tijd in Indonesie te zijn hadden we het gered om op tijd te zijn voor ‘de mannen’ en voor Kim. We zijn op Flores. Tijd voor Floor’s verhaal.

Na een brak toeristisch tripje naar de vulkaan voer ik de volgende dag met de mannen richting Bali. Ar heeft 2 weekjes heerlijk op de kant genoten van golfsurfen, Indonesië maar natuurlijk vooral van Kim. Uniek om met mijn pa en de mannen te varen. Helaas zat het weer niet echt mee, ook de stroming stond tegen maar na wat mooie korte ankerstopjes kwamen we dan toch net voor kerst aan op Gilli Air, een eilandje in de buurt van Bali. Na een heerlijk Kava en whisky avondje konden wij de volgende dag mijn moeder met Mieke (de vrouw van Hans, 1 van de mannen) ook aan boord verwelkomen. Na een tripje over het eilandje voeren we met z`n allen de nacht in richting Bali. Mijn moeder heeft haar stuurkunsten bewezen en Mieke was al binnen een paar uur haar bikini kwijt…….

En daar was eindelijk Bali, onze stop voor kerst en Nieuw jaar. Hier stonden een heleboel vrienden en vriendinnen uit Nederland te wachten. Mijn vriendinnetje Laura kwam de 30^e dec aan en dat was weer te fijn. Helemaal omdat Lau met ons mee gaat zeilen tot Thailand. Daarnaast was de nieuwe “crew” ook al op het eiland. Cris (geer) en zijn vriendin Debra. Cris is ar zijn beste maat en Debra is Geer zijn vriendin. En Yes ze gaan mee naar Singapore! Kim kan Pegasus ook niet missen en heeft dezelfde keuze gemaakt. Namen zeggen de meeste niks maar we hebben ook genoten van de rest: Carla, Mirjam, Fransiscus, Cindy en Michiel. Ik kan nog uren doortypen omdat we een heerlijk tijd hier hebben gehad maar zal een opsomming proberen te maken. 1^e kerstdag in de Villa van mijn ouders, Hans, Bart en Mieke was te gek. Oud en nieuw was voor iedereen apart, mijn ouders weer zien en Laura natuurlijk! Verder zijn we ondanks de corruptheid en het moeten blijven afdingen ook behoorlijk verliefd geworden op het mooie Bali.

Tot slot wil ik de “ mannen” , naast de extreme gezelligheid meer dan bedanken voor het vele klussen aan Pegasus. Grote klasse en we zien jullie gastenblog wel tegemoet!