Gastblog Kim ENGLISH BELOW!
 Van Panama naar Galapagos
Tja, waar begin je als je zoveel verschillende indrukken hebt gehad? Hier dan maar. Ik ben Kim, het vriendinnetje van Arjen. 27 maart ben ik in Panama city aangekomen om de jongens een maand te vergezellen op de boot. We varen van Panama naar Galapagos in deze maand met het drijvende huis van de twee Green Miles mannen. Op het moment van aankomst heb ik mijn liefje drie maanden niet gezien en ik vind het spannend. Allerlei vragen gaan door mijn hoofd: Hoe is het om elkaar weer te zien? Kan ik wel dag en nacht bij elkaar en nog twee heerschappen op een schip zitten? Hoe is de boot en zijn de jongens eraan toe na al het harde klussen? Alles gaat goed en elkaar zien is een groot feest dat we nu een maand later nog steeds vieren ook al is het alweer bijna voorbij.
Colon
 De boot ligt in Colon aan de Caribische kant van het Panama kanaal. Ze is super mooi en ik kan niet anders zeggen dan dat ik onder de indruk ben. Ik ben geen botenkenner maar vind de vorm van de Pegasus erg mooi en ze ziet er als nieuw uit doordat de buitenkant net gespoten is. Binnen lijkt er alleen iets ontploft te zijn. Er is een probleem met de motor en alles ligt open om te uit te zoeken waar de kink in de kabel zit. Dagenlang loopt een mannetje alle onderdelen van de motor na. Uiteindelijk blijkt het te maken te hebben met viezigheid in de tank waardoor een benzine slangetje naar de motor toe verstopt is geraakt.
 Wat een andere wereld is dit dan thuis. De eerste dagen gaan als een droom voorbij en ik voel me thuis. Het op een jongensboot wonen lijkt prima te gaan. Het is een walhalla van rommel, scheten, boeren en blote piemels maar daar had ik me al op voorbereid. Ze zijn alle drie lief voor me en dan neem je de geuren, geluiden en uitzichten graag op de koop toe. In de haven liggen een hoop andere boten en samen vorm je een soort drijvende camping. Binnen een paar dagen kent iedereen die daar ligt elkaar. Om onze Amerikaanse overbuurvrouw Suzy kunnen we in ieder geval sowieso niet heen. Ze is een schat en maakt het gezellig op onze steiger met gejoel, muziek, borrels en vrolijkheid.
 Een ding wordt snel duidelijk. Het is aanpakken geblazen. Een boot onderhouden en klaar maken voor een overtocht is veel werk. Vooral als je in Panama ligt met de Pacific in het verschiet. Panama is de laatste plek waar je goedkoop boodschappen kunt doen dus moet er voor de rest van het jaar worden ingeslagen. Dat hebben we geweten. Nadat de jongens bij de MegaDepot zijn geweest wordt er een vrachtwagen vol afgeleverd in de haven. Ontelbare hoeveelheden voedsel, bier en eenheden rum. Daar kun je nooit teveel van hebben volgens Floor want rum kun je in de Pacific ruilen tegen allerlei andere goederen. Na een week voorbereiden kunnen we los. Op naar het Panama kanaal.
Het Panama kanaal
Om het kanaal door te mogen moet je 1 stuurman en 4 linehandlers aan boord hebben. De linehandlers moeten de touwen voor de mannetjes aan de kant bedienen die ons door het kanaal heen trekken. Aan weerszijden van de boot komen autobanden te hangen ter bescherming. Het kan er namelijk nogal eens ruig aan toe gaan in de sluizen.
We vertrekken aan het einde van de middag en moeten drie sluizen door om bij het binnenmeer te komen waar we overnachten.  Dit meer bevindt zich midden in de jungle en de avond wordt een barbecue feestje waar Matthijs nog een paar dagen nasleep van zal hebben. Tijdens deze dagen van heftige buikkrampen roept hij steeds tegen zijn lijf: Give me back my life-lijf! De volgende morgen om 7 uur hervatten we de tocht. We hebben nog een aantal binnenmeren en sluizen te gaan. Het is een mooie tocht en het door de sluizen heen gaan is erg imposant en indrukwekkend. Uiteindelijk openen zich voor onze neus de laatste sluisdeuren en doemt de Pacific op. De Pegasus kan zijn vleugels gaan uitslaan en beginnen aan het eerste mijlen op die enorme blauwe bak water.
 De overtocht Panama-Galapagos
Met dit soort ondernemingen nemen mensen vaak automatisch een bepaalde rol op zich. Zo ook tijdens deze overtocht. Floor ontpopt zich voor mij als echte bikkel van de zee en ik zit met bewondering te kijken naar de constante drive en alertheid die hij bezit als het de boot aangaat. Het gaat weliswaar niet altijd zonder stress en schelden maar hij maakt alles wat kapot is terwijl hij nauwlettend de zeilen in de gaten houdt. Floor kun je ’s nachts binnen 5 seconden op het dek krijgen als je de zeilen even laat klapperen. Matthijs, de viskoning is op ieder moment van de dag en nacht met vaart zijn bed uit te krijgen door heel hard BEET te roepen. Hij is als een jonge dolle hond als hij weer eens een mooi tonijntje uit het water heeft weten te vissen.
Arjen is bezig mooie beelden en dagboekjes te maken voor de documentaire en is nergens voor uit bed te krijgen. Voor een nachtdienst komt hij uit zijn mandje maar verder is het heerlijk om te zien hoe die jongen de hele dag kan slapen.
Voordat we vertrekken horen we verschillende keren dat het al wekenlang windstil is richting Galapagos. Toch hopen we er binnen 10 dagen te zijn zodat Matthijs en ik nog wat tijd hebben voordat we weer op het vliegtuig moeten stappen. De reis begint goed. Volle bak wind en we spuiten vooruit. Daarna wordt het wisselend.  Het ene uur wel en het andere uur geen wind. Op een avond komt er een moment dat er nul wind is en er ook geen golven zijn. Wow, dat is raar midden op de oceaan. De motor wordt uitgezet en het is ineens helemaal stil om ons heen. Er hangt een dunne strook mist over het water wat het plaatje extra mystiek maakt en we verbazen ons over dit aanzicht. Een legendarisch moment. Net als het bereiken van de evenaar op dag 6.  De legende zegt dat Neptunus aan boord komt als je op de evenaar aankomt. Voor wie nog twijfelde. Het is echt waar. We hebben het zelf gezien. Neptunus stond ineens in levende lijve op ons voordek een klein half uur nadat we de 0000000 graad hadden bereikt. De razende reporter Arjen heeft hem zelfs nog even kort weten te interviewen. We redden het in 7 dagen en zien onderweg een dierentuin aan dolfijnen, walvissen, orka’s, schildpadden, en zeeleeuwen en we zijn blij. Land in zicht!
 Galapagos
Galapagos is fantastisch. De flora is misschien niet heel spectaculair al is het er zeker mooi, maar om de fauna kun je nauwelijks heen. Overal zeeleeuwen, vogels, schildpadden en leguanen en dan hebben we de onderwaterwereld met onder andere Hammerhead haaien nog niet eens gezien. We liggen met de boot voor het eiland Santa Cruz. Arjen en ik vertrekken voor een paar dagen naar Isabella waar we struikelen over de Leguanen en even echt vakantie hebben.
Kim is 26 april terug naar Nederland gevlogen. Tot verdriet van Arjen. Maar die overleeft het wel. Wij vonden het wel gepast om toch nog een extratje toe te voegen over Galapagos.. Een noot van de redactie dus.
 Galapagos is als een grote dierentuin zonder hekken. Een droom als je van dieren houdt. Brutale zeeleeuwen op boten in de baai, verlegen en oogstrelend mooie hamerhaaien, nieuwsgierige schilpadden in zee, luie mega schilpadden op land, zwemmende en spugende leguanen, pinguïns… iedere dag is het feest. Check het korte filmpje met de haaien HIER.
We zijn op Galapagos met Sea Shepherd op pad geweest. Sea Shepherd is een organisatie die hard optreedt tegen onrecht op zee en hier op de eilanden met verschillende projecten de lokale parkpolitie ondersteunt. We hebben een kijkje in de keuken genomen en hebben gezien hoe honden hier onder andere de illegale handel en transport in haaienvinnen opsporen. Wil je weten wat Sea Shepherd nog meer doet? Neem dan een kijkje op www.seashepherd.org
 We hebben Koninginnedag gevierd op Galapagos. Vergezeld door de Noren en een stel Polen werd het een goed feestje op Hollands jacht Pegasus. Je komt een heel eind met een kast vol oranje kleren, pruiken, schmink en muziek.. Drie maal hoera.
We zijn weer met zijn tweeën. Kim is een maand midden in het avontuur gedoken en is inmiddels weer thuis aan de bak in het warmer wordende Nederland. Thijske is na een volle twee maanden als derde dekhengst op Pegasus nog even genieten van een paar weken Panama voordat ook hij weer naar het Hollandse Holland vertrekt. En wij, wij maken ons klaar voor een van de langste tochten van de reis. De tocht van drie tot vier weken richting de Marquises eilanden. De eerste ontmoeting met Frans Polynesië. De eerste ontmoeting met de echte Zuidzee Eilanden. Het is voor ons beiden een van de hoogtepunten van de hele trip. We krijgen het bijna niet in onze koppen dat het echt gaat gebeuren. Dat het nu al echt gebeurt. We zitten er middenin, de cruisers wereld. De stoet met drijvende huisjes die zich opmaken voor de Pacific. Iedereen heeft zo’n gezonde spanning om zich heen hangen. Vanaf hier geen weg meer terug. Op naar het paradijs.
 Er wordt groot water, diesel en voedsel ingeslagen om straks zo lang op zee te kunnen leven. Daar waar niemand is. Wij kunnen niet wachten. De netten zijn gevuld met vers fruit en groente van de markt, de boot puilt nog steeds uit met boodschappen uit Panama en de laatste klusjes voor vertrek worden afgemaakt.
ENGLISH:
Guestblog Kim
From Panama to the Galapagos Islands
Hm, where do you start when you’ve had so many different impressions? Let’s start here: I’m Kim, Arjen’s girlfried. On 27 March, I arrived in Panama City to accompany the guys on the boat for a month. During this month, we were going to sail from Panama to the Galapagos Islands in the floating home of the two Green Miles guys. When I arrived in Panama, I hadn’t seen my sweetie for three months, and I was pretty nervous. All sorts of questions were racing through my mind: what will it be like to see each other again? Would we cope with being with each other (and two other guys) day and night on a boat? What is the boat like and are the guys still motivated after all that hard DIY work? Everything is fine and seeing each other again is one big party that is still going on nearly a month later, even though it is almost over again.
Colon
The boat was moored in Colon on the Caribbean side of the Panama Canal. She is unbelievably beautiful and all I can say is I was really impressed. I’m not an expert, but I find the shape of Pegasus really beautiful and she looked like new with the outside just having been repainted. Inside it looked as if a bomb had exploded, though. There was a problem with the engine and everything had been opened up to try and find the problem. There was a little man who had been spending days checking every part in the engine. Eventually the problem seems to have been because of some dirt in the tank that had caused a fuel pipe to become blocked.
What a different world this is to back home. The first days passed like a dream, and I felt at home. Living on a boat with a bunch of guys turned out to be quite okay. It’s mess, fart, burp and bare willy heaven, but I’d already prepared myself for that. All three of them are really sweet to me, so then you live with the smells, sights and sounds. There were a whole lot of other boats moored in the harbour, and together you form a kind of floating campsite. Within a few days, everyone knows everyone who’s moored there. We couldn’t but get to know our American neighbour from across the way, Suzy. She is such a lovely person, and made it fun on our jetty with shouting, music, drinks and cheerfulness.
One thing became clear pretty quickly: a lot of work needed to be done. Maintaining and preparing a boat for a crossing is a lot of work, especially if you are in Panama with the prospect of crossing the Pacific. Panama is the last place that you can buy stuff cheaply, so supplies had to be bought for the rest of the year. This was something we knew. After the guys had been to the MegaDepot, a truck full of stuff was offloaded at the harbour. Huge amounts of food, beer and bottles of rum. Floor reckoned you can never have enough rum, because you can use it in the Pacific to barter for all sorts of things. After a week of preparations, we were ready to leave – on to the Panama Canal.
The Panama canal
In order to pass through the canal, you need to have one helmsman and 4 line handlers on board. The line handlers have to pass the ropes to the people on the shore that pull you through the canal. Car tyres were hung on the sides of the boat to protect it – things can get pretty rough in the locks, apparently.
We left towards the end of the afternoon and had to pass through three locks in order to arrive at the inland lake where we stayed overnight. This lake is in the middle of the jungle, and that evening turned into a barbecue party that Matthijs was to suffer the consequences of for days afterwards. During those days of intense cramps he kept saying to his body, 'Give me back my life!' The next morning at 7 am, we resumed our journey. There were still a number of inland lakes and locks to go. It is a beautiful route, and passing through the locks is incredibly impressive. Finally, the last lock doors opened up in front of us and the Pacific lay before us. The Pegasus could spread its wings and take on the first miles of that vast expanse of water.
The crossing from Panama to the Galapagos
With this kind of thing, people often automatically take on particular roles, and this was also the case during this crossing. Before my eyes, Floor turned out to be this tough seaman, and I watched his constant drive and alertness when it came to the boat with admiration. Although this wasn’t always without stress and swearing, he fixed everything that was broken while closely watching the sails. You could get Floor up on the deck in 5 seconds in the middle of the night if you just let the sails flap a bit. Matthijs, the fishing king could be got out of his bed at any time of the day or night by shouting ‘Bite!’ really loudly. He was so excited when he could pull a nice tuna from the water again.
Arjen keeps himself busy making beautiful images and journals for the documentary, and cannot be got out of his bed for love or money. He’ll come out to do a night duty, but for the rest it’s a pleasure to see how that guy can sleep all day.
Before we left, we heard from several people that it had been wind still for weeks in the region of the Galapagos Islands. We still hoped that we could make it in 10 days so that Matthijs and I could have some time there before we had to fly home. The journey started well: plenty of wind and we charged ahead. After that, it varied: one hour there was wind, the next none. One evening there was a moment when there was no wind at all, and no waves either. Wow, that was weird, in the middle of the ocean. The engine was switched off and it was suddenly completely silent all around us. There hung a thin veil of mist over the water, which made the picture extra mysterious, and we were amazed at this scene. Absolutely legendary moment. Just like crossing the equator on day 6. Legend has it that Neptune boards your ship when you arrive at the equator. In case you’re doubting, this really is true. We saw it ourselves: Neptune was suddenly standing there in the flesh on our foredeck, less than half an hour after we had crossed the 0000000 degree line. Keen reporter Arjen even managed to interview him for a short while. We made it in 7 days. On the way we were glad to see a whole menagerie of dolphins, whales, orcas, turtles and sea lions. Land ho!
The Galapagos
The Galapagos Islands are fantastic. The plant life is perhaps not so spectacular, although it is beautiful, but the animal life is dazzling. Everywhere there are sea lions, birds, tortoises and iguanas, and then we hadn’t even seen the underwater world with, amongst other things, hammerhead sharks, yet. We lay anchored off the island of Santa Cruz. Arjen and I left for Isabella, where we tripped over iguanas and had a bit of proper holiday for a few days.
Kim flew back to the Netherlands on 26 April. Much to Arjen’s regret.
We thought it would be appropriate to still say something about the Galapagos Islands too – so a kind of editorial note.
Galapagos is like one big zoo without cages – like a dream if you like animals. Cheeky sea lions lying on the boats in the bay, shy and beautiful hammerhead sharks, curious turtles in the sea, lazy giant tortoises on land, swimming and spitting iguanas, penguins… every day was a delight. Check out the short film of the hammerhead sharks HERE.
We explored the Galapagos with Sea Shepherd. Sea Shepherd is an organisation that acts strongly on injustice at sea and here on the islands by means of various projects that support the local park police. We got a look behind the scenes and saw how dogs are used to (for instance) track down the illegal trade and trafficking in shark fins. Want to know more about what Sea Shepherd does? Check out their website at www.seashepherd.org
We celebrated Queen’s Day on the Galapagos Islands. Accompanied by the Norwegians and a group of Poles it turned out to be quite a good party on Dutch boat Pegasus. You can do quite a lot with a cupboard full of orange clothes, wigs, make-up and music. Hooray!
We are once again just the two of us. Kim dipped into the adventure for a month and has now gone back to work in the Netherlands, where the weather is starting to warm up. Matthijs is enjoying a last few weeks of holiday in Panama before he too returns to the Netherlands. As for us, we’re preparing for one of the longest crossings of the journey: the three to four weeks that it will take to get to the Marquises Islands. This will be our first encounter with French Polynesia, with the real South Sea Islands. This will be a highlight of the trip for both of us. We can almost not believe that it’s actually going to happen, that it’s already happening now. We are in the midst of it, the cruisers' world. The procession of floating houses that is preparing for the Pacific. Everyone has a kind of healthy tension about them. From here, there’s no turning back. On to paradise.
Lots of water, diesel and food are being stored up in order to be able to live at sea for so long. Where there is nothing and no-one. We can’t wait! The nets have been filled with fresh fruit and vegetables from the market, the boat is still bursting with groceries from Panama and the last little DIY jobs are being finished before we leave. Alleen geregistreerde gebruikers kunnen reacties geven.
Log in of registreer. Powered by AkoComment 2.0! |
Index
