English Below!

Nou, waar de Stille Oceaan lekker stil begon eerder dit jaar, lijken we nu iedere tocht in zwaar weer terecht te komen. Op weg naar Tonga, waar we nu nog 1 nachtje liggen voordat we naar Fiji vertrekken, ging er echt om de paar uur iets stuk.. Lijn rolgenua brak weer, het grootzeil kwam naar beneden toen de val het niet meer hielt, de giek knalde naar buiten nadat een harpje het leven had gelaten, door het klapperen ontstond er een scheur in het grootzeil en braken er 3 leuvertjes, daarnaast had de windvaan had het zo zwaar dat de lijn door schaafde. Ik (Arjen) geloof dat ik de heftigste regenbui ooit in m’n dienst over me heen kreeg, maar het toetje was een nachtelijke regenboog door de volle maan. Ik wist niet eens dat dat kon.
Time to tell the Cook story! Met mijn ouders nog aan boord (zie ‘Gastblog Peter’!) rolde we in het donker de kleine haven van Rarotonga binnen, toen we de volgende dag zagen hoe klein die haveningang was, en hoe dicht we op het rif zaten, hebben we het engeltje op onze schouder maar even bedankt. Na alle rush van de overtocht en problemen met de versnellingsbak zijn we rechtstreeks in de volgende rush gestapt. Die van het Rode Kruis klimaatproject en de dagen met walvisonderzoekster Nan Hauser.
Het Rode Kruis is een aantal jaar geleden gestart met zogenaamde climate adaptation programma’s. Door de invloed van klimaatverandering krijgt onze wereld vaker te maken met extreme weersomstandigheden, en het Rode Kruis bereid wereldwijd kwetsbare gebieden voor op eventuele rampen. Blijkbaar bespaart iedere dollar die uitgegeven wordt aan rampenbestrijding 4 dollar in noodhulp in geval van een ramp. Cook ligt middenin de orkaanriem van de Zuid Pacific en de laag gelegen Cook eilanden zijn erg kwetsbaar in tijden van orkanen. Daarnaast staan veel van de atollen onder druk door de stijgende zeespiegel. In 2005 werd de eilandengroep in 1 maand geraakt door vijf orkanen. Iets dat nog nooit in haar geschiedenis voorkwam. Omdat orkanen ontstaan door opwarmend oceaanwater en de stijgende zeespiegel op Cook de kans op overstromingen vergroot was er voor ons een goede link om het Rode Kruis project bij The Green Miles te betrekken.
We hebben een week lang in de keuken van rampenpreventie gekeken. Rarotonga is een relatief ontwikkeld en hoger gelegen eiland dan de ‘Outer Islands’ (atollen) van Cook. Het zijn dan ook de verder en vooral lager gelegen eilanden en atollen die kwetsbaar zijn. Er zijn aanzienlijk kleinere voedselvoorraden en de bevolking is voor een groot deel afhankelijk van vis. Je kunt je voorstellen dat bevoorrading en visserij nogal snel wegvallen als er windkracht 12 of meer over je dak raast.
We maken met het Red Cross Cook Islands een zogenaamde ‘Umu’. Een aardoven. Het blijkt een groot gat in de grond te zijn, met kokosnoten, hout en stenen. De boel wordt aangestoken, grote wortelen worden in bladeren gepakt, en de hele bende wordt afgedekt voor 3 dagen. Het is op Rarotonga meer sociale traditie dan noodzaak, maar op de lager gelegen eilanden van Cook is het noodzaak om dit soort ovens te kunnen maken in tijden van natuurrampen. Het is onderdeel van het voedselprogramma. Als we de wortels drie dagen later proeven is de rokerige smaak best te eten, maar we moeten er niet aan denken om hierop te overleven..
In een ander onderdeel van dit voedselprogramma worden kokosnoten begraven die net hun eerste palmbladeren schieten. De kokos binnenin is nog sponsachtig en zoet en blijkbaar kun je deze kokosnoten tot drie jaar onder de grond bewaren. We graven er een paar op die vorig jaar de grond in zijn gegaan en zijn verrast dat het nog goed te eten is.
We nemen interviews af met medewerkers van het Rode Kruis (Tim, de climate change officer blijkt een enthousiaste jongen van 21 te zijn), de National Environment Service, en tal van andere experts op het gebied van de lokale klimaatverandering en rampenvoorbereiding. Aan klussen komen we nauwelijks toe. We hebben interviews met de lokale krant, het nieuws op TV en lopen halverwege de week nog even binnen bij radiozender 88FM (zie onze perspagina voor de interviews in krant en op TV)
Opgenomen in de Rode Kruis familie worden we uitgenodigd voor overheerlijke lunches en maken we de medewerkers bekend met het traditionele Hollansche ‘Cookhappen’. Een hit. Volgens mij is een nieuwe lokale traditie geboren. We zijn vertederd door het familiegevoel dat het Rode Kruis geeft, en het enthousiasme waarmee iedereen er werkt.

Na een week ontmoeten we Nan Hauser (lokaal bekend als ‘The Whale Lady’) en hardwerkende assistentes Becky en Laura. We mogen met Nan mee het water op om haar werk te filmen en te helpen met onderzoek. We nemen met een hydrofoon het geluid op van een zingende mannelijke bultrug die op zoek is naar een vrouwtje, helpen stukjes walvishuid te verzamelen met een net nadat ze zijn ondergedoken en besturen de boot als Nan identificatiefoto’s maakt van de duikende staarten. Op een gegeven moment zwemmen er 4 bultrug walvissen pal naast de boot, verderop zwemt er een op zn rug met zijn vinnen omhoog en we zien tal van staarten vlak voor onze neus onderduiken. Het zijn kippenvel momenten om deze beesten van zo dichtbij in het wild te zien. De koningen van de zee. Die beesten zijn er al miljoenen jaren. Nan vertelde dat er vorig jaar een aantal walvissen zijn aangespoeld. Na onderzoek kwam ze erachter dat de sonar van deze walvissen zwaar beschadigd was en dat ze daarom zijn aangespoeld en gestorven. Het bleek door torpedotesten van de Amerikaanse marine te zijn gebeurd. Ze heeft de marine aangeklaagd en de zaak gewonnen. Nan laat ons bevroren lichaamsdelen als staarten, hersenen en vinnen uit haar vriezer zien die ze voor onderzoek gebruikt. Het moet de meest bizarre vriezer zijn die we ooit hebben gezien. We zijn kind aan huis, douchen er, spelen met de honden en kopiëren walvisfilms. Nan is echt een te gek mens, en voor ons een van de grootste inspiraties die we op deze tocht zijn tegengekomen. Het is echt iemand die haar leven geeft voor walvissen en de zee, en tegelijk rock en roll is. Check haar site op www.whaleresearch.org
Mij ouders zeggen we na de eerste week op Cook gedag. Ze zijn 5 weken bij ons geweest waarin het ouderwets gezellig was. Ik geloof wel dat ze zo ongeveer de meest bizarre reis van hun leven hebben gehad aan boord. Het was echt superfijn om weer met je ouders te kunnen babbelen na 8 maanden. Skype is leuk, maar het blijft een digitaal gesprek.. En het goede familienieuws mag er nu wel uit; Mijn zus is zwanger! In januari word ik oom! En ben dan nog steeds weg, wat erg vreemd voelt. Floor mag binnenkort het ultieme familiegevoel ervaren, ofnie ouwe schuimkop?

Ja man, mijn ouders hebben ook geboekt en komen naar Indonesië half december. Eerst komt mijn pa met wat zeilvrienden aan boord en dan volgt mijn moeder, ik kan niet wachten! Daarnaast lijkt het erop dat Laura ook richting Indonesië komt eind december en dat ze helemaal mee gaat tot Thailand, te vet Lau!! Het lijkt wel of veel van onze vrienden de winterkriebels hebben gekregen dus het gaat druk worden aan boord tussen Indonesië en Thailand, te gek! Maar wat een mooi verhaal hierboven Ar, weinig aan toe te voegen. We hebben een fantastische tijd gehad daar in Cook. Mooie mensen ontmoet en eindelijk weer kroegen gezien! Daarnaast alle schade aan de boot zo goed mogelijk kunnen maken al was er weer veel werk toen we aankwamen hier op het koninkrijk van Tonga, precies aan de andere kant van de wereld vergeleken met ons kikkerlandje.(ja ja we zijn de datumlijn over dus het is niet meer 12 uur eerder bij ons maar 11 uur later dan in NL) De afgelopen 2 weken stonden dan ook in het teken van klussen, klussen en nog eens klussen, helaas hebben we niks tot weinig gezien van Tonga maar het is niet anders. De boot is klaar voor de grote trip richting Indonesië! Maar eerst even 3 weken genieten samen met Kim op Fiji natuurlijk! We hebben nog een nieuwtje, de Noren van To Fluer zijn hier eergister aangekomen! Dat was natuurlijk weer feest en onze nieuwe vrienden, Panapa en Sam uit Nieuw zeeland mochten hierbij niet ontbreken natuurlijk! Helaas hebben we ook triest nieuws zoals in de nieuwsbrief te lezen valt. Eindelijk komen we de eerste Nederlandse boten tegen sinds vertrek in Curacao, waaronder de Lariekoek van Aedgar. Het is bekend dat er veel “unchartered reefs” liggen van hier naar Fiji en we hadden daar op Lariekoek de avond voor zijn vertrek nog uitgebreid over gesproken. Het trieste nieuws is dus dat zelfs de beste zeiler (2 keer winnaar op de Flyer voor de zeilers onder jullie) een rif kan raken. Wat wij hoorden is dat Aedgar gered is door een ander schip, de Bravado. Zojuist hoorden we dat ze toch proberen om zijn schip van het rif te krijgen en het op 1 of andere manier richting een haven te slepen, dit alles is afhankelijk van hoeveel water ze maakt. Lariekoek en Bravado, we leven met jullie mee en hopen echt dat Lariekoek zijn reis kan vervolgen! Laten we er maar van uitgaan dat het ons morgen beter afgaat! Ons bedje is weer gewassen dus we zijn klaar voor vertrek! De volgende blog zal ergens in Fiji of Vanuatu verschijnen. Veel plezier in de herfst daar in ons kikkerlandje!

Tip: Lees ook het gastblog van de vader van Arjen (zie deze pagina rechtsbovenaan in keuzemenu van de blogs. Omhoog scrollen!)




ENGLISH:

Where the Pacific Ocean still seemed peaceful earlier this year, we now seem to run into stormy weather with every crossing.  On our way to Tonga, where we are berthed for one night before we leave for Fiji, something seemed to break every few hours... The roller Genua line broke again, the mainsail came down when the halyard couldn’t hold anymore, the boom swung out wildly after a shackle gave up the ghost, the mainsail got a tear in it due to the flapping and 3 hanks broke. The wind vane had such a hard time of it that the line wore through. I (Arjen) think that I had the most hectic rain shower ever dump itself on me during my watch, but as a reward I saw a nocturnal rainbow at full moon. I didn't even know that was possible.
But time to tell you about Cook! With my parents on board, we rolled into the little harbour of Rarotonga in the dark. When the next day we saw how small the harbour entrance was and how close we were to the reef, we sent up a word of thanks to our guardian angels. After all the rush of the crossing and the problems with the gearbox, we stepped straight into the next rush: that of the Red Cross climate project and the days with whale researcher Nan Hauser.
A number of years ago, the Red Cross started with the so-called climate adaptation programmes. Due to climate change, extreme weather conditions occur more frequently in the world, and the Red Cross is working worldwide to prepare vulnerable areas for future disasters. They say that every dollar spent on these programmes saves four in emergency aid in case of a disaster. The Cook Islands are in the middle of the hurricane belt of the South Pacific and the low-lying islands are vulnerable during hurricanes. In addition, many of the atolls are threatened by rising sea levels. In 2005, the island group was hit by five hurricanes in a single month, something that had never happened before. Because hurricanes occur due to warming sea water and the rising sea level increases the chance of flooding on the Cook Islands, this was good reason to link the Red Cross project to The Green Miles.
We got a look behind the scenes in disaster prevention for a week. Rarotonga is a relatively well-developed and a higher island than the ‘Outer Islands’ (atolls) of Cook. It is therefore particularly the more remote and lower-lying islands that are vulnerable. There are considerably smaller supplies of food, and the population is largely dependant on fishing. I’m sure you can imagine that storing up food and fishing quickly stop when you’ve got wind force 12-plus.
With the Red Cross Cook Islands, we made a so-called 'Umu' - an earth oven. It turned out to be a big hole in the ground, with coconuts, wood and stones. Everything gets set alight, big roots are wrapped in leaves, and the whole lot is covered for 3 days. On Rarotonga it’s more a social tradition than a necessity, but on the lower-lying islands it is essential to be able to make this kind of oven in times of natural disasters. It forms part of the food programme. We tasted the roots three days later, and the smokey taste wasn’t bad, but we couldn’t imagine having to live on those things...
In another component of this food programme, coconuts that are just starting to germinate are buried. The flesh inside is still spongey and sweet, and apparently you can bury these coconuts for up to three years. We dug up a few that had been buried last year, and were surprised to find that they could still be eaten.
We interviewed the Red Cross employees (Tim, the climate change officer turned out to be an enthusiastic young guy of 21), the National Environment Service and many other experts with regard to local climate change and disaster preparation. We barely got to do any repair work. We were interviewed for the local newspaper, the news on TV and halfway through the week paid a visit to the local radio station 88FM (see our press page for the interviews in the newspaper and on TV).
Once adopted into the Red Cross family, we were invited for delicious lunches and introduced the people to the traditional Dutch game of ‘Koekhappen’ (or ‘Cookhappen’!) where you try to eat a piece of cake suspended from a piece of string without using your hands. It was a hit! I think a new local tradition was born. We were touched by the family feeling in the Red Cross, and by everyone’s enthusiasm for their work.
After a week, we met up with Nan Hauser (better known there as the ‘The Whale Lady’) and her hard-working assistants, Becky and Laura. We could go out to sea with Nan to film her work and to help out with her research. We used a hydrophone to record the sound of a singing male humpback whale that was looking for a mate, helped collect bits of whale skin with a net after they dived down and skippered the boat while Nan took identification photos of the flukes. At one point there were four humpback whales swimming right next to the boat, with another one swimming on his back a little way off, his pectoral fins in the air, and we saw many tails dive down right in front of our noses. These are goose-bump moments, to see these animals so close-up in the wild - the kings of the sea. They have been there for millions of years. Nan told us that a number of whales were beached last year. After investigation, they found that the sonar system of these whales was seriously damaged, and that this was the reason that they beached and died. It turned out that that the damage was caused by torpedo tests carried out by the American navy. They pressed charges against the navy and won the case. Nan showed us various frozen body parts such as tails, brains and fins that she’s keeping in her freezer for her research. It must have been the most bizarre freezer contents we’ve ever seen. We were made to feel very much at home, showering there, playing with the dogs and copying whale films. Nan is really a fantastic person, and to us one of the biggest inspirations that we’ve met on our journey so far. She has really dedicated her whole life to whales and the sea, but is still ‘rock ‘n roll’. Check out her website at www.whaleresearch.org.
We said goodbye to my parents after the first week on the Cook Islands. They were with us for five weeks, during which we had an old-fashioned good time together. I think they pretty much had the weirdest journey of their lives on board with us. It was great to just be able to chat to my parents properly after having not seen them for eight months. Skype is okay, but it's still a digital conversation... And the happy family news can now be announced to the world: my sister is pregnant! I’m going to be an uncle in January! And I’ll still be away, which feels a bit strange. Floor will be able to have the ultimate family feeling soon, won’t you curly-head?

Yes, my parents have also booked and will arrive in Indonesia in mid-December. First my dad will come on board with a few sailing friends, and then my mother will follow – can’t wait! Then it also looks as if Laura will be travelling to Indonesia at the end of December, and that she will be travelling with us all the way to Thailand – awesome, Lau!! It looks as if many of our friends are going to want to escape the winter a bit, so it’s going to be pretty crowded on board between Indonesia and Thailand – great! What a great story above, Ar – can’t add much to that. We had a fantastic time on the Cook Islands. We met wonderful people, and finally saw some bars again! We also tried to repair all the damage to the boat as well as we could, although we had a lot of work once we arrived here in the kingdom of Tonga, precisely on the other side of the world from our little country (that’s right, we’ve crossed the international date line, so it’s not 12 hours earlier but 11 hours later than in the Netherlands here). The past two weeks have therefore had the theme of repairs, repairs and more repairs. Unfortunately we saw next to nothing of Tonga, but it couldn’t be helped. The boat is ready for the big crossing to Indonesia! But first three weeks of fun with Kim on Fiji, of course! We have a bit of news: the Norwegians of To Fluer arrived here yesterday! That meant a party, and our new friends, Panapa and Sam from New Zealand had to join us, of course! Unfortunately, we also have some sad news, as you may have read in the newsletter. We have finally been coming across some Dutch boats since leaving Curaçao, including Aedgar’s boat the Lariekoek. It’s a well-known fact that there are many ‘uncharted reefs’ between here and Fiji, and we still had a long conversation about it with Aedgar on the evening before he left. The sad news is that even the best sailor (twice winner at Flyer, for the sailors among you) can hit a reef. What we heard was that Aedgar had been rescued by another ship, the Bravado, and we’ve just heard that they will try to pull his boat off the reef and somehow tow it to a harbour somewhere, depending on how much water she’s taking. Lariekoek and Aedgar: we really feel for you and hope that Lariekoek will be able to carry on with her journey soon! Let’s hope it goes better with us tomorrow! Our bedding is now washed, so we are ready for departure! The next blog will probably appear sometime on Fiji or Vanuatu. Enjoy the autumn over in Europe!