Inmiddels zijn we op de Marquesas eilanden. Eerste 'landfall' was Bay of Virgins op eiland Fatu Hiva, inmiddels liggen we op Hiva Oa, en vanaf morgen doen we andere baaien aan en gaan we op weg naar de Tuamotu eilanden en Tahiti. De volgende blog werd op zee tijdens de grote overtocht geschreven. Een volgend Marquesas Blog is in de maak!

Terwijl ik begin aan dit blog zijn we net halverwege onze grote overtocht van Galapagos naar Marquesas. We zijn exact 10 dagen onderweg dus nog zeker 10 te gaan. Arjen ligt te tukken en ik heb dienst, onze Pegasus houdt het goed. Het is pikdonker buiten en ik zit binnen achter het laptopje en probeer wat te schrijven, bij elke golf schrap zettend, we zitten onder de blauwe plekken. Dit typen is mogelijk omdat we er een nieuwe vriend bij hebben! Zijn naam is Jan Vane, onze windvaan. Hij werkt eindelijk en goed ook! Jan stuurt op de wind en kost ons ook geen elektriciteit. Jan maakt ons leven een stuk aangenamer. Jan Vane heeft zijn naam te danken aan Jan Alkema die ons op afstand enorm heeft geholpen met het zoeken, installeren en werkend maken van de vaan. Jan, enorm bedankt voor alles!

Het vertrek in Galapagos is enkele malen uitgesteld. De avond voor we wilden vertrekken bleek onze dinghy (rubberboot) met onze splinternieuwe 10PK buitenboordmotor gestolen te zijn. We konden wel janken, zonder dinghy kom je nergens en een nieuwe is niet te krijgen in de Pacific. Na de hele nacht met een taxibootje en schijnwerpers gezocht te hebben kwam na een slechte en korte nacht slapen dezelfde taxiboot aan met ons Pegasusje inclusief motor op sleeptouw. Ons Spaans is inmiddels redelijk en het bleek dat hij hem ergens achterin de baai had gevonden. Te vaag maar goed, de arme man maar 40 dollar gegeven en besloten door de rot nacht om ons vertrek een dag uit te stellen (net als de Noren, die vertrekken ook steeds ‘morgen’). De dag erna vol goede moed op en Arjen pakte vlak voor vertrek alvast een pak muffins om klaar te maken tijden de lange tocht. En ja hoor, vol met kakkerlakken, dit wil je dus echt niet op een boot! Uitroeien dus. Alles overhoop gehaald. Toen we daarmee klaar dachten te zijn was het einde van de dag al inzicht, weer een dagje later dan maar (net als de Noren).

De volgende dag ging het toch echt gebeuren, geen wind dus de motor aan (net als de Noren). Op naar Post Office Bay en op naar onze langste tocht ooit. Die van mij staat op 20 dagen en 2100 mijl. Dit is een tocht van 3000 mijl en naar verwachting ruim 3 weken. Voor Arjen is het helemaal iets bijzonders natuurlijk dus daarom aan Arjen vanaf hier het woord…………

Floor, voor een ervaren zeiler als ik is een overtocht van drie weken gesneden koek. Appeltje eitje, niks aan, doen we ff. Hoppa. Dus..
Inmiddels zitten we op dag 16 (geloof ik) en zijn we de laatste week aan het aftellen. Floor ligt voor mn neus in coma en ik heb ochtenddienst van 5 tot 9. Mijn lievelingsdienst want het heeft zonsopkomst. Nog een dag of 6 denk ik. Na twee weken heerlijk zeilen is het nu volkomen windstil, al twee dagen. Dus we motoren, en als we een zuchtje wind door onze zonovergoten haren voelen, hijsen we de gennaker. Volgens de voorspellingen gaat het vandaag of morgen weer waaien. De Stille Oceaan is.. Stil. Vergeleken met de tocht Panama Galapagos hebben we nauwelijks beesten gezien. Op duizenden vliegende vissen na. Die kun je iedere ochtend van het dek vegen. Eentje heeft het zelfs tot binnen gered. Die kamikazepiloot is door het luik naar binnen gebonjourd en heeft voordat ie op onze keukenvloer zn laatste adem uitblies waarschijnlijk de schrik van zn leven gehad. Net als ik tijdens een nachtdienst door zo’n beest. Zit ik lekker te lezen, vliegt er ineens zo’n beest om mn oren. FLIPFLAPFLOTSSPETTERFLIPFLAP!!! Ik heb m teruggegeven aan de zee en hij vertelt nu waarschijnlijk aan al zn vrienden wat ie heeft meegemaakt. Care for the Ocean, op zn best.

Postoffice Bay Galapagos was een leuke snelle ankerplek voordat de grote tocht begon. Hoewel ons ankerketting brak. Maar Kyrre (van de Noren) vond hem snorkelend binnen 10 minuten terug. We hebben er met 6 man gesnorkeld met een zeeleeuw. En ik denk, heel eerlijk, dat die zeeleeuw het nog gaver vond dan wij. Zo lui als ze op land zijn, zo speels zijn ze onder water. Check de clip bij VIDEOS.
Nadat de snorkelspullen waren opgeruimd hebben we onze nieuwe vrienden (Jeweetwel, die Noren) uitgebreid gedag gezegd en elkaar succes gewenst op de lange tochten. Zij naar Paaseiland, wij naar Marquesas. We zien elkaar in Tahiti weer in juli.

Ik had me van alles voorgesteld van een overtocht van drie weken. En ik kan alleen maar zeggen dat het zo relaxed is als in ‘World Cruising Routes’ wordt beschreven; For many cruising boates the passage from the Galapagos Islands to the Marquesas is their longest offshore passage and, if one is lucky with the weather, it can also be one of the most pleasant.
Dankzij Jan Vane lezen we ons ineens helemaal scheel, kunnen er wat kleine klusjes worden gedaan, en kun je rustig met een muziekje op je oren om je heen kijken. En nadenken, want er is letterlijk ineens een zee van tijd. Ik vind het heerlijk. Alles komt in je hoofd binnen, het afgelopen jaar, vrienden, familie, werk, toekomst.. Ik probeer het soms in woorden te vangen in mn dagboekje. Maar dat lukt niet altijd.

We zijn eindelijk op weg naar de plekken waar het allemaal om te doen was. Ik weet nog een avond, meer dan een jaar geleden, dat Floor en ik een foto naar elkaar mailde van ‘Bay of Virgins’. Een onbeschrijflijk mooie baai met dramatische groene kliffen, palmbomen, en 1 zeilbootje die voor anker lag. Voor zover we ons beiden kunnen herinneren hebben we bij die foto besloten om de Pacific over te steken. En die baai, op Fatu Hiva, is waar we nu naar op weg zijn. Ik krijg kippenvel als ik er aan denk.

Verder, een oversteek. Sjah.. brood bakken, boeken lezen, schrijven, muziek luisteren, borreltijd, zon op, zon onder, de baan van sterren proberen te snappen, geintjes uithalen, snorren scheren, klamme bedden, koffie zetten, emails schrijven, filmpjes maken, vis vangen (BIJTEN!!), toilet versieren, nadenken, nadenken, nadenken, afwassen, slapen, klussen, SMSjes lezen op satelliet telefoon (Thanx!), en dan maar weer een brood bakken.

Ik weet het zeker. Ik ben een gelukkig man. Ik heb meer vallende sterren gezien dan ik wensen heb.

Gaaf, ik ga Floor wakker maken. Ik geloof dat de wind zojuist is teruggekeerd.

Alleen geregistreerde gebruikers kunnen reacties geven.
Log in of registreer.

Powered by AkoComment 2.0!